Column 004: Student geneeskunde of seriemoordenaar?

Bibliocenter Blog - Column 004

Student geneeskunde of seriemoordenaar? Er staat een jongeman voor me. Halverwege de twintig, niet al te groot. Felblauwe ogen en donker haar en een baardje van enkele dagen oud. “Kun je me misschien even helpen? Ik wil graag iets uitprinten, maar het lukt om de een of andere reden niet echt.”

Ik loop met hem mee naar de computer. Op zijn scherm zie ik in grote, vetgedrukte letters SNIJTAFEL staan. Eronder staan enkele foto’s, die ik hier op deze openbare site niet heel gedetailleerd zal beschrijven. Het gaat in ieder geval om mensen die (hopelijk) onder narcose zijn en geopereerd worden. Denk ik. Want ik durfde eigenlijk niet heel uitgebreid te kijken. Het kunnen ook best overledenen zijn waarop onderzoek wordt uitgevoerd. Gezien de titel van het document lijkt me dat de meest voor de hand liggende optie. Deze gedachten verdringend en het niet-alledaagse beeld op het scherm vermijdend, help ik de jongeman met het printen van zijn veertig pagina’s grote document, in kleur en dubbelzijdig.

We lopen samen naar de printer om aldaar het pakketje uit de printer te halen. Na een kort twijfelmoment komt de vraag dan toch over mijn lippen. Ik móet hem gewoon stellen en met een beetje humor zal hij er vast om kunnen lachen. Of niet natuurlijk. Hoe ik me daar dan uit ga redden, geen idee nog. Zijdelings kijk ik hem aan. Zijn blauwe ogen vallen zelfs van de zijkant op, met die lange, zwarte wimpers eromheen.

“Student geneeskunde of seriemoordenaar?” vraag ik. Zijn ogen worden een tel iets groter, maar hij blijft recht voor zich uit kijken terwijl er een glimlach om zijn mond speelt. “Wat denk je?” vraagt hij na enkele seconden stilte. Die vraag had ik natuurlijk kunnen verwachten. “Ik hoop dat eerste”, antwoord ik. “Je ziet er heel netjes uit enzo, maar dat zegt natuurlijk niks. Als het ’t tweede antwoord is, dan bereid je je in ieder geval heel goed voor. Maar wel een beetje link zo, in een openbare bibliotheek. Allemaal die getuigen hier.”

Hij kijkt even om zich heen. “Alle mensen zitten te lezen of te studeren. Die letten niet op mij”, speelt hij het spelletje mee. “Misschien moet ik me in dat geval wel even scheren van tevoren”, gaat hij verder, terwijl hij over zijn baardje wrijft en de printer nog volop ratelt. “Want tja, DNA-materiaal he? Daar moet je toch mee oppassen in zo’n geval.” “Eh…. Ja. En dan moet je natuurlijk mij als eerste slachtoffer hebben, want ik ben anders de kroongetuige.” Hij kijkt me vanonder zijn wimpers aan en trekt een wenkbrauw op. Dan schieten we allebei in de lach. Mensen kijken op van hun krant. De jongeman kijkt om zich heen en kijkt daarna naar mijn naambordje. “Suzanne, bedankt voor je hulp. Enne… tot ziens?” zegt hij expres mysterieus terwijl hij zijn pak papier pakt en wegloopt.

Haha. Tot ziens. Maar dan toch wel gewoon in de bieb.