Column 006: “En daar vind ik niks meer aan!”

Bibliocenter Blog - Column 006

Het is maandagmiddag. Een bejaarde dame komt de bibliotheek binnen. Make-up op, haren netjes geföhnd, tip en top verzorgd. “Ja sorry”, begint ze, “ik heb misschien een heel stomme vraag.”

“Er bestaan geen stomme vragen hoor, een vragende mens kan geholpenworden, dus brand maar los”, antwoord ik.

“Nou, vroeger zat er bij de uitgang van de Muntpassage zo’n inloop… ik weet het niet meer precies… maar daar kon je gewoon binnenlopen voor een kopje koffie en een praatje of om te kaarten ofzo. Weet jij waar dat nu is?” Nog voordat ik goed en wel antwoord kan geven, gaat ze verder. “Want weet je, de afgelopen jaren is bijna iedereen om mij heen weggevallen. Mijn zussen, mijn vrienden… Iedereen is overleden. En ik ben helemaal alleen. Ik heb er anderhalf jaar over gedaan om alles een beetje een plekje te geven, en nu ben ik het helemaal zat om alles alleen te doen. Ik ga alleen fietsen, alleen koffie drinken, alleen boodschappen doen… En daar vind ik niks meer aan! Ik wil mensen om me heen!” Ik uit mijn medeleven met de vrouw. “Ja weet je, ik heb nog wel enkele vrienden over, maar die wonen allemaal verder weg. Daar ga je niet zo maar even op de koffie, dat moet altijd gepland worden. Ik wil gewoon weer spontaan iets ondernemen, samen met anderen.”

Ik vraag de dame of ze Punt Welzijn kent. Deze organisatie zit in het nieuwe Cwartier, in het voormalige gemeentehuis, zo’n honderd meter van de bibliotheek af. “Oh, nou, ik weet het niet….” Intussen zoek ik de betreffende voorziening op. Een tijdje geleden hebben we met een groep collega’s een rondleiding gehad bij Punt Welzijn, waar we zijn geïnformeerd over de mogelijkheden die deze organisatie biedt. Zo is er een dagelijks geopend ontmoetingscentrum waar iedereen terecht kan voor een kopje koffie, een praatje, om de krant of een tijdschrift te lezen, een partijtje biljarten of een kaartje te leggen. Ik vertel de dame dat ze er ook terecht kan voor bijvoorbeeld koersballen, handwerken, bridgen, de leesclub, kienen e.d. En dat ze echt niet de enige is. Ik voeg eraan toe dat ze ook altijd welkom is in de bibliotheek, voor een lekkere koffie, een praatje en wat te lezen, het bijwonen van een ‘Koffie Speciaal met een goed verhaal’, een lezing, of misschien wel voor een computercursus. De vrouw lijkt even uit haar doen. “Oh”, zegt ze, “ik wist niet dat er zoiets nog bestond. Dus daar mag ik zomaar binnenlopen?” Ik antwoord bevestigend. “En ik heb geen pasje nodig van de bieb om hier wat te drinken?” Ook dit klopt.

Er verschijnt een grote glimlach op haar gezicht. En soms word je als medewerker ook even wat emotioneel bij het horen van een verhaal, het zien van een blij gezicht. En omdat de situatie zich ervoor leent, wrijf ik de vrouw over haar arm en zeg: “Ik vind het zo knap dat u zelf het initiatief neemt om verandering aan te brengen in een situatie waarmee u niet tevreden bent. Het komt zeker weten helemaal goed met u.” Tevreden glimlachend zet de dame koers naar een nieuw leven.

‘Boeken schuiven?’ Een bibliotheekmedewerker doet zo veel meer….