Column 001: Leesvrees

"Een goede roman voor jongeren moet schuren, je aan je lurven het verhaal intrekken, confronteren, vragen oproepen en aanzetten tot discussie. In het thema van het Beste Boek voor Jongeren bespreek ik twee boeken die ook veel bij leesclubs worden besproken."

Samen met mijn dochter van zes stap ik aarzelend de bibliotheek binnen om een boekje uit te kiezen. Want ze zit in groep drie, mijn dochter, en de juf zegt dat het belangrijk is om ook thuis elke dag eventjes te lezen. Mijn vrouw heeft haar lid gemaakt van de bieb, een paar jaar geleden al, met zo’n Boekstart-iets, of hoe heet dat? Zelf kom ik hier eigenlijk nooit. Maar vandaag had ik vrij en mijn dochter wilde graag met papa naar de bieb.  Ik weet hier de weg helemaal niet. Gelukkig ziet de bibliotheekmedewerker dat ik wat verloren rondloop. Ze vraagt of ze me kan helpen met het uitzoeken van een boekje. Ja, heel graag, want ik weet niet waar ik moet beginnen. Er staat zo veel, het duizelt me. De vrouw vertelt waar de boekjes staan voor groep drie. “Het is ook leuk om samen te lezen, daar hebben we Samenleesboekjes voor”, vertelt de bibliotheekmedewerker. “En voorlezen natuurlijk, dat is altijd heel goed en gezellig om te doen.”
Voorlezen.
Tja.

Ik weet niet waarom, maar ik vertel ineens dat voorlezen ‘een beetje lastig’ is voor mij. Ik weet het, het is zwak uitgedrukt, maar ik vertel het in ieder geval, dat ik moeite heb met lezen en schrijven. Leesvrees, zo noem ik het. Verdorie! Ik loop rood aan. Maar om de een of andere reden stap ik nu eens over mijn schaamte heen. Wat zou het ook. Ik vertel dat ik al twee keer een ‘beter leren lezen-cursus’ heb gevolgd. En dat dit voor mij niks opleverde. Er zat in die groep namelijk een stelletje jongens dat er helemaal geen zin in had. Er werd geen fluit uitgevoerd tijdens die lessen. Daardoor lukte het mij niet om me te concentreren en dan liet ik het maar weer gaan.  Ik heb werk, toch? En dat gaat goed. Dus waarom zou ik eigenlijk zo veel energie steken in het verbeteren van mijn lezen en schrijven? Mijn vrouw doet dat soort dingen altijd voor me en dat vind ik eigenlijk wel prima zo.

De bibliotheekmedewerker vraagt of ik het niet heel erg leuk zou vinden om zelf mijn dochter voor te lezen. “Jaaaaah! Papa wil jij mij voorlezen uit dit boek?” Alsof de duvel ermee speelt: mijn dochter duwt precies op dat moment een groot boek in mijn handen. Iets met elfjes. Ja natuurlijk zou ik dat prachtig vinden!
Verdorie, daar is die brok in mijn keel weer.
“Mama houdt ook van elfjes, ze vindt het vast heel leuk om samen met jou dit meisjesboek te lezen,” zegt ik tegen mijn dochter.
Ik ben even stil. Slik een keer. Mijn dochter huppelt verder.
Tegen de bibliotheekvrouw vertel ik dat ik dit soort smoesjes zó zat ben. Dat ik het graag nog één keer zou willen proberen, om goed te leren lezen en schrijven. Voor háár, weet je.

De bibliotheekmedewerker vertelt dat ik hiervoor bij de bibliotheek terecht kan, gratis nog wel. Er zijn kleine groepjes, met mensen die allemaal héél graag
willen. Misschien dat ik zelfs wel helemaal alleen ben met iemand die me goed leert lezen en schrijven. Stap voor stap, op mijn eigen niveau. Zonder rode
pen!! Ook zoiets, die rode pennen. Maar daar doen ze niet aan bij de bieb, verzekert de vrouw me.
Ik vertel haar dat ik er over na zal denken.

Samen met mijn dochter ga ik weer naar huis. Met voorleesboek. Wat zou het toch mooi zijn als…