Ben een kind uit Nietsland, altijd welop zoek naar iets.
Er is een spectrum dat uitwijkt als een liniaal, het gaat van alternatief naar normaal. 
Het is het pad dat je bewandelt over verschillende grenzen.
Maar in Nietsland zit je ongevangen in het onbekende.
In Nietsland durven mensen stappen te zetten.
Kan me niet plaatsen in kleurplaten.
Kan me niet plaatsen tussen muren.
Kan me niet plaatsen in subculturen.
Mag ik niets zijn? Nergens bij horen.
Weet je,
bewoners uit Nietsland zijn nietsnutten.
Maar weet: ik ben nuttig.
Nuttig op gemeenschappelijke grond.
Maar niets als de laptops weer dichtgaan, iedereen naar huis gaat,
je met je vrienden een drankje doet en je opeens het gevoel van fraude proeft.
Ik ben een con artiest.
Mijn vrienden hebben het gevoel dat ze me kennen, maar ze kennen me niet.
Jarenlang gezocht naar iets.
Iets van connectie.
Iets van euforie.
Iets.
Gewoon iets.
Dat iets heb ik door de jaren heen opgegeven.
Heb uiteindelijk mijn eigen grenzen getekend.
Mijn eigen cultuur, mijn eigen land: Nietsland.
In Nietsland kan ik niets zijn, kan ik niets doen, en wordt er niet raar opgekeken.

Maar wat was het een partijtje eenzaam.
Stond ik alleen, omdat mensen niet durfden toe te geven dat ze nietsnutten waren.

Er is een spectrum dat uitwijkt als een liniaal, het gaat van alternatief naar normaal.  
Daartussenin zitten allemaal mengsels, grenzen.

En

tussen grenzen in
heb ik iets speciaals gemaakt.
Welkom in Nietsland.
Deze is speciaal voor jou.

Moet ik nu mijn emoties in emoji’s verzenden?
Kan je me dan beter begrijpen?
Helaas! ‘Digi-taal’, spreek ik niet.

Het digitale tijdperk heeft mij opgekauwd,
afgedrukt op mijn huid: digi-beten.
Ik digi-faal in het leven.
Dus
Wil ik mijn emoties niet ‘translaten’ naar emoji’s,
Ik print ze liever op mijn gezicht. 

Er was een storm in mij. 
Stroom was verwoest, licht deed het niet meer. 
Toen jij er niet was. 
Maar op één of andere manier heb je mij kunnen bereiken. 
In de ruïnes, in mij, lag hoop. Stukken herinneringen. 
Want je belde mij regelmatig op. 
Je stem echode namelijk hier beneden. 
Telefoondraden die van ergens komen. 
Je geeft me verschillende tekens, 
want hier in het ‘fysieke’
kom je soms op ‘visite’ 
als ik je ‘favoriete’ plaat laat horen. 
De ruïnes die in mij liggen, ruimen dan op, want je stem is nog duidelijk te horen
Hier.
Hier, 
kan ik de drukte van de wereld af en toe niet aan.
Vroeger stond je altijd voor me paraat. Kon ik je een knuffel geven. Toen waren de lasten op mijn rug
niet zo zwaar. 
Kon ik maar eeuwig met je leven. 
Maar gemis mag er wezen.
De storm in mij was hevig,
maar kalmte heeft zich geïntroduceerd. 
Je sporen zijn hier nog altijd aanwezig. 
Ik weet,
je hebt broodkruimeltjes gelegd. 
Elk broodkruimeltje voor elk mooi moment, 
die wij samen hadden. 
Zo heb je van mijn ruïnes een pad gemaakt, die ik altijd nog met je kan bewandelen
Je belt mij nog altijd op. 
Hier. 
Kan je me weer bellen daarboven? 
Je stem echode hier beneden. 
Een stem vol verhalen, die liggen in het verleden. 
Soms zijn de herinneringen omgeven door wolken. 
Soms rood, soms roze, soms zwart. 
Maar soms geef je me tekens, die verlichten mijn dag. 
Want licht mag er wezen, sinds de dag dat alles donker werd.
Kon ik mijn hart maar aan je geven, zodat je kon luisteren hoe hard het bonkte toen jij nog bij mij was. 
Ik voel nog dat je bij me bent. 
Soms herinner ik me je lach, sinds de dag van gisteren, 
maar soms vallen de plaatjes weg, 
voelde het als een droom,
een waas, niet echt.
Maar ik weet dat je er nog bent. Niet als mens, maar als een connectie die de telefoonlijnen aan elkaar
houdt.
Want als je me opbelt, 
zou ik niet weten wat ik je zou moeten zeggen. 
Maar jij weet het altijd wel. 
Wanneer je ziet dat mijn dag zwaar was, maakte jij het licht door de telefoon te laten afgaan en mij te
verbinden met jou. 
Je bent nooit weggeweest. 
Want ik herinner ons weer.

We zijn gelukzoekers.
We zoeken vluchtroutes.
Vluchtroutes die een voorproef geven
van datgene
waar we zo naar uitkijken
en
zo naar streven.
Dat we routes uitstippelen om het maar één milliseconde te voelen.
Het einddoel is nooit makkelijk te behalen.
Soms verdwalen we
en
denken we
dat we de juiste paden
aan het bewandelen zijn.
Soms is het pad oppervlakkig mooi,
maar hoe verder je het pad bewandelt,
des te meer je weet wat er schuilt achter de bosjes en de bomen.
Het licht begint dan te dimmen
en
je voelt iets schaduwachtigs.
Je rent terug en raakt verdwaald.
De schaduw wordt groter en groter,
je hebt door dat
je begint in rondjes te rennen.
Je beseft je even dat dit pad niks voor jou gaat worden.
Zoek je weer een vluchtroute
uit
een vluchtroute,
want alles is beter dan in rondjes leven.
We zijn gelukzoekers,
geluk is het doel.
Maar ontsnappen is het instrument.
Zo spelen we het leven uit.

We worden geraakt door kometen.
Het is het trefbalspel om de vier jaar,
waar iedereen weet aan welke kant die staat.
De middenlijn houdt iedereen gescheiden.
De scheids is nergens te bekennen.

We worden geraakt door kometen
en de meesten beginnen te rennen.
Niemand kijkt om zich heen,
naar degene die niet opletten.

Zou je in de puinhoop een vreemde redden?

Politieke praat over mijn rechten,
zijn rechten en heel soms kletsen over gelijke rechten.

We worden geraakt door kometen.
Van links,
van rechts,
van midden.
Overal waar ik kijk:
kometen.

Kometen die recht naar je toe flitsen, verblinden.
Geen zicht meer en nu is het alleen hopen
dat het me niet in de kern raakt.

Ik hou me sterk.
Heel even denk ik:
we leven allemaal in onze eigen bubbel,
op onze eigen planeten.
Om te trainen om onze beste worp te gooien,
zodat we iemand die ver van ons afstaat, kunnen raken.

Waar is de scheids?
De scheidsrechter heeft het spel al verlaten.

Later voel ik het in de kern van mijn bestaan.
Geraakt door een komeet en ik ben verzwakt geraakt.
Maar ik blijf staan.

Ik blijf staan, het voelt alsof ik af ben.
Alsof er geen kans is om terug te slaan.
Maar weet je wat:
ik sta nog,
en pak mijn kans, want kansen pakken mag ik.
En zo kunnen kometen me niet raken.

Er brandt een vuur in mijn hart.
Maar wat boeit dat.
De grootste vlam
brandt
op een wereld die niet van ons is.
Wat een onzin:
dat zinnetje; dit is mijn land.
Bouw je muren maar,|
doe je grenscontroles.

Maar


wees niet bang, dierbare
zij die groter zijn dan ons
waarschuwen
dat sterren zullen vallen
op ons dierbare landje.

De wereld heeft ons vervreemd.

Geframed als onmenselijk.

Wellicht kunnen we wensen

voor iets beters.

Maar diep van binnen weten we
dat vluchten geen optie is.
in een wereld die niemand meer verwelkomt.

Vrijheid is geen kleurplaat met vastelijnen,

vrijheid is wit canvas waar je op kan krassen en kleuren.

Wanneer de wereld voelt als een kleurplaat, moeten we de lijnen uitgummen.

Vrijheid is de norm, daarom heb ik soms niet door dat vrijheid mij als een geschenk is gegeven.
Het is alsof mijn vleugels al vanaf het begin op mijn rug waren vastgekleefd. Ik hoefde niet te falen om te kunnen vliegen; ik vloog meteen al. Vrijheid is normaal voor de meeste jongeren, maar eigenlijk zouden we het als iets bijzonders moeten verwoorden.

We weten precies wanneer onze vrijheid wordt afgenomen. Het is alsof iemand zegt dat jij je cadeautje moet terugbrengen.
Maar het is mijn cadeautje.
Wanneer het cadeautje afgepakt wordt, kan je precies beschrijven hoe vrijheid er in levende wijze uitzag.

Het is de vogel die heeft geleerd om in het openbaar vrij te vliegen. Het is de vogel die weet dat vrijheid een heel verhaal achter zich heeft.
Het is de vogel van vrijheid, het is een bijzonder cadeau dat niet iedereen in handen krijgt.

We hebben het vrijheidsideaal in onze harten gekregen, het is ons doorgegeven door degenen waarvan de vleugels van vrijheid vastgebonden zaten in hun harten. Die het wilden overdragen naar anderen, die ervoor hebben gevochten, want vrijheid was het belangrijkste belang. Het gevoel van vrijheid is als een heerlijk sap dat je hart overspoelt met geluk.

Wat ben ik dankbaar dat het is gelukt. Dat ik mag dansen op de muziek waar ik van hou, dat ik mezelf niet hoef te verstoppen om wie ik ben, dat ik naar school mag en dat ik mag schrijven wat ik wil. En het mooie daarvan is dat iedereen het recht heeft om daar een mening over te hebben.

Vrijheid is iets wat we elk jaar beseffen. De mensen die hebben geleden, de mensen die hebben gestreden, herdenken we en zijn we dankbaar voor.

Ik zit vast in een kamer, die er van buiten uitziet als netjes.
Probeer maar de deur open te doen en kom erachter dat de deur net niet open kan.
Waarom? Het is een bende.
Je ziet het, je schrikt.
Je doet de deur weer dicht en wilt de plek niet meer verkennen.

Moet ik mij schamen?
Dit is mijn comfort zone, dit is mijn kamer.
Je kan de vloer niet zien, maar ik heb de map voor onzichtbare paden.
Obstakels die ik al mijn hele leven moest ervaren.

Voor jou is het een bende,
Maar voor mij zijn het herinneringen,
sommige goed en sommige slecht.
Meer slecht dan goed, maar ik voel me al comfortabel in deze ellende.
Niemand die de deur open wil smijten, mij wil komen redden. In het bed dat mij wil vervagen, net drijfzand, ik kan niet ademen.

Welkom in mijn kamer, ik wist al dat je weg zou gaan.

Ik wist al dat ik comfortabel was in een kamer vol bende. Maar op een gegeven moment besef je dat alles opgelost kan worden.
Je doet het licht uit en ziet donker.
Opgelost, bende niet gevonden.

De obstakels zijn groter geworden.

Licht voelt niet meer comfortabel.
Dus blijf je daar maar zitten.
In het donker.
Alleen, bang, leeg.
Het is een vreemd fenomeen.
Ik wil wel hulp zoeken, maar schreeuwen om hulp, lukt niet want alles in mij zegt nee.

Soms moet ik naar buiten, moet ik lachen.
Ik kan niet constant zitten huilen.
Anders word ik gezien als één van de zwakke.
Adem in en uit en begin te glimlachen.
De rommelige kamer zit in mijn gedachten.

Totdat ik word overvallen.
Het licht gaat aan.
Ik kan weer het goede en het slechte zien.
Ik stap mijn bed uit en ga naar de goede kant.
Richt mij daarop.
Het is lastig want negativiteit probeert me mee te slepen.
Probeer het te vergeten.
Zeg sorry tegen degene die ik heb buitengesloten.
Ik hoop dat het niet meer gebeurt, maar ik kan niks beloven.

Hoop heeft zich geïntroduceerd in mijn ogen.
In mijn ogen, mijn brein en mijn ziel.
Alle slechte dingen beginnen te vervagen en durf nu eindelijk met iemand te praten
die wil helpen.
Ik heb hulp gezocht en schreeuwen om hulp hoeft niet meer.
Eindelijk.
 

Rijken worden rijker, armen worden armer.
Hebben wordt geprezen, niet hebben wordt op neergekeken.
Praten en zwijgen.
Zwijgen zegt veel, praten zegt niets?
Praten zegt veel, zwijgen zegt niets?
Laat maar zitten, zit er wel tussen in.
Kop boven water, steady, totdat ik naar beneden word gedrukt.
Ik steek mijn hand uit voor redding, hopend dat iemand kijkt en wil helpen aan de kust.
Maar het water geeft een soort van rust.
Een rust zonder schaamte, een rust zonder stress, een rust die juist stress verwekt.
Je probeert te zwemmen naar de top en hoopt te snakken naar adem. Maar de handen die je naar beneden duwen, zijn net wortels geplant in je aderen. Totdat er een schaduw ontstaat en je naar boven wordt getrokken.
Je wordt herboren, schreeuwend hap je naar lucht.
Roepend zeg je waar je recht op hebt. Hopen dat ze je horen. Er wordt een hand geplaatst op je schouder en je voelt je niet meer verloren. Realiteit en dromen, zijn niet meer gescheiden maar in elkaar verweven. Eindelijk hulp, zelf gekozen.

Transporteren van zuurstof zodat de samenleving kan ademen.
Het meemaken en het vertellen van duizend interessante verhalen.
Het samenwerken van verschillende kamers.Die leidden tot de longslagader.
Die connecties maken, om het lichaam in leven te houden.

Alles functioneert wanneer er een kloppend ritme is.
Een ritme dat je laat leven.

Jullie streven naar Liefdadigheid, jullie gaan in strijd met haat.
Het zijn vrijwilligers die de wereld willen redden van kwaad.
Het zijn helden, die met passie en liefde als stevige lijm, iedereen aan elkaar plakken.
Zij maken met deze lijm gemeenschappen.

Stappen durven zetten, hoe klein de stappen ook mogen zijn.
Want je komt mijlen ver.
Verschil kunnen maken.
Soms is het spannend maar uiteindelijk wordt je gezien als ster.

Helpen is een kunst die niet bij elke mens van nature aanwezig is.
Maar je omgeving is veel mooier omdat er mensen zijn bij wie deze kunst diep in hun zielen zit.
Het zijn helden die grote impact maken in het leven van anderen.
Ik heb die liefdadigheid van deze helden vaak in mijn leven ontvangen.
Ik kan ze keer op keer bedanken.

De moed die jullie tonen, zit in elk hart wel diep geworteld.
Jullie worden in mijn ogen gezien als idolen.
Helden die het hart van de samenleving laten kloppen

Ik voel mij een gebroken brug.
Ik zeg brug omdat ik vast zit tussen twee culturen.
Zit er tussenin want de deuren zijn net muren.
Heb al jaren in de kou gestaan, niet wetend waar ik sta. Totdat een deur zich opende en mij verwelkomde in hun bestaan. Mama zei: ‘Kansen worden hier gemaakt.’Eén stap in de kamer en meteen de vraag: “Waar kom je vandaan?”
 
“Oh interessant, kom je uit een Afrikaans land? Hoe langer ik sta in de kamer sta, hoe meer ik naar de andere deur verlang. Als ik dat zeg, word ik misschien gezien als de vijand. Dus probeer ik mij te camoufleren. Ik kwam hier, dus moet jullie manieren leren. Totdat ik mensen ontmoet die mijn andere cultuur niet waarderen. Ze proberen mij te manipuleren om mijn cultuur af te zweren.
Ik zweer het, waar ik vandaan kom is niet zo slecht als jullie beweren!
 
‘Waar kom je vandaan dan?’
Dat is de vraag.
Jullie hebben mijn connectie met de andere kant vervaagd.
Het is mijn fout.
Mama het spijt me, kansen worden hier niet gemaakt. Kansen worden nauwelijks gegeven. Kans ongelijkheid is een teef voor de mensen die eruit zien zoals jij of ik.
Hoe zeer we ook streven naar een Nederlands leven, ze hadden liever gehad dat we daar waren gebleven.
 
Waar kom je vandaan?
Ik weet het niet.
Ik voel mij een gebroken brug.
De éne kant houdt niet van de andere en het maakt mijn hele omgeving stuk.
Dan leef ik wel op een kapotte brug.
Ik loop naar het midden en balanceer de twee culturen op mijn rug.
Totdat ik struikel en instort.
Maar ja, dat is het lot van een gebroken brug.

Hoe ontstaat een keuze, simpel met een vraag.
Maar hoe ontstaat een vraag met twijfel, toch?
Dus mijn hele leven is een
twijfelgeval?
Mijn verleden, toppunten, dieptepunten, mijn hele film die ik op het einde kijken zal.
O, ik zit weer in mijn twijfelval.
Onzekerheden die altijd komen kijken en een beetje in je hoofd lopen zeiken.
O, we willen allemaal de top bereiken, niet wetend dat we allemaal ons dieptepunt recht in het oog aankijken.

Was het echt mijn keuze of was het mijn lot?
Maar met het lot zit ik vast met iemand die zegt: doe dit, doe dat, als je dit niet doet, ben ik je kapot zat.
Met dat lot win je geen prijs.

Hoe moet ik nou gaan kiezen? Straks zijn ze mij aan het bedriegen.
Moet ik ze vertrouwen of zijn het echt mijn vrienden?

Sommige mensen zeggen: het leven is net als schaken.
Ik zet mijn pion neer en ik word geraakt, en daar ontstaat de vraag van waarom ik het heb gedaan?

We geven ervaringen kleur en geven die aan onze bladeren. Hopen dat we gekozen worden in het bloemenveld.
Het bloemenveld is open, we hopen dat het donker ons niet absorbeert. We moeten zoeken naar een lichtpunt en groeien daar naartoe, tenminste dat is het doel.

Soms gaat dat stroef. Het licht wordt soms overschaduwd door wolken, die tranen laten. Die het niet kunnen laten om te laten weten dat ze niet met verandering om kunnen gaan.

Ze vervagen namelijk, en dat besefmomentje is in de lente. Moeten ze extra tranen uitpersen zodat alle versieringen van de zomer klaar zijn.

De lente is het voorgerecht van de zomer. Geeft af en toe een preview dat de zon bestaat. Lente is neutraal. Zingen de vogels in het openbaar en hebben ze een concert gebaseerd op de maand.

Het is april die doet wat 'ie wil.
Het weer blijft maar veranderen, het is de maand van verandering, dus drie jassen zitten in m’n kast en
het is april, ik weet niet welke jas ik aan wil.
Moet ik dan drie jassen in m’n fietstas proppen om de regels van april te volgen?
Nee, nu is het wel heel erg overdreven geworden.

Het is april, het is lente. Laten we genieten van de soms zonnige momenten. Laten we bloeien naar het goede, want de zon is het grootste lichtpunt waar we allemaal naar verlangen. Soms een beetje regen, maar dat is allemaal om goede redenen. Neem het de wolken alsjeblieft niet kwalijk als ze een paar tranen loslaten. Zo wordt het niet te warm en niet te koud. Blijft de lente neutraal.

Lente is altijd wel speciaal. Omdat er zoveel momenten in het verleden worden verbonden met lente dat het nostalgie oproept.
Je terugdenkt en je tijdens het fietsen beseft dat de sfeer van groei perfect in het plaatje past.
Het is april, het is lente, dus laten we een stap terugnemen. Kijken naar het grote plaatje en genieten van hoe het plaatje constant verandert.